บทที่ 90

บทที่ 90

ประมุขตระกูลซ่งขมวดคิ้วมุ่น "ไม่ได้"

การถอนหมั้นนี้เป็นเรื่องที่ต้องทำ พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจนกับตระกูลซาง

"ประมุขตระกูลซ่ง จิ่วหมิงของเราในอนาคตย่อมต้องได้ขึ้นเป็นประมุขตระกูล ในภายภาคหน้าแม่นางซ่งก็คือฮูหยินประมุขตระกูล"

ซางหมิงอี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแทรกขึ้นมา

ซางเจิ้นหยุนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะยอมให้ซางจิ่วหมิงเป็นนายน้อย แต่ก็ไม่ค่อยชอบใจที่ซางหมิงอี้ทำตัวเช่นนี้เท่าใดนัก ทว่าก็ถือเป็นการยินยอมโดยปริยาย

ฮูหยินประมุขตระกูล ฟังดูแล้วช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก

ทว่าฮูหยินประมุขตระกูลในตอนนี้ย่อมแตกต่างจากฮูหยินประมุขตระกูลในอดีตอย่างสิ้นเชิง "แม่นางซ่งและตระกูลซางไม่มีวาสนาต่อกัน ประมุขตระกูลซางและพี่หมิงอี้กำลังทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก"

เมื่อเขาพูดจบ สีหน้าของบรรดาเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีสันอันหลากหลาย