บทที่ 89

บทที่ 89

เรื่องที่เจี่ยซีถงมีขนปุกปุยลื่นมือแพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง

บนโต๊ะหินด้านนอกหอคัมภีร์

ทุกคนไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสือกันเลย ต่างพากันวิ่งมาดูนาง

ศิษย์พี่รองใช้มือลูบจากหัวสไลด์ยาวลงมาจนถึงหางของแรคคูนน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

คนอื่นๆ ก็ล้อมวงเข้ามาลูบคลำมันจนขนมันเลื่อมเป็นมันวาวไปหมด

"อย่าเพิ่งเล่นเลย เตรียมตัวหน่อย เดี๋ยวพวกศิษย์พี่ศิษย์น้องจากยอดเขาเทียนอู่ก็จะมากันแล้ว"

ศิษย์พี่ใหญ่มองดูภาพกลุ่มคนที่กำลังเล่นกับเจ้าถ่งจนสติหลุดลอย เขาอุ้มเจี่ยซีถงขึ้นมาเพื่อขัดจังหวะการรุมทึ้งแรคคูนครั้งใหญ่ของพวกเขา

"พวกเจ้าดูสภาพที่แต่งตัวกันสี่คนนี่สิ สมัยก่อนยากจนก็ว่าไปอย่าง ตอนนี้แต่ละคนก็เป็นคนที่มีหินวิญญาณอยู่ในมือตั้งหลายก้อนแล้ว ทำไมถึงยังเสียดายเงินตัดชุดใหม่สักสองชุดกันฮะ"