บทที่ 72

บทที่ 72

ซางจิ่วหมิงแทบจะคลั่งด้วยความโกรธ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาก็ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากประตูอีกเลย

ซางมั่วหยุนเองก็ราวกับกลายเป็นอากาศธาตุ ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวของเขาอีกเลย

ทุกคนต่างรอคอยให้ซางมั่วหยุนประกาศสละสิทธิ์จากการเป็นศิษย์สายใน ทว่าซางเยี่ยนถิงกลับถูกผู้อำนวยการเรียกตัวไปพบตามลำพังอย่างกะทันหัน

ภายในตำหนักเทียนหยวน

เจ้ายอดเขาจินหยางและเจ้ายอดเขาชิงซวงต่างก็อยู่ที่นี่ด้วย

ผู้อำนวยการนั่งอยู่บนท้องพระโรงใหญ่ มองดูศิษย์ที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา "ศิษย์หยานชิง เจ้าสำนึกผิดหรือไม่"

"ศิษย์ไม่รู้ว่าตนเองทำผิดอันใด"

คิ้วของหลวนเจิ้นเฟิงขมวดมุ่น ส่งสายตาให้เขาหลายต่อหลายครั้ง

น่าเสียดายที่สายตาหวานเชื่อมนี้ส่งให้คนตาบอดดูเสียแล้ว