บทที่ 62

บทที่ 62

พอรู้เรื่องนี้เข้า ทุกคนต่างก็หนักอึ้งในใจ แม้แต่ซบเซายิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ยามค่ำคืน

บ้านหลังเล็กยัดเยียดคนไม่ไหว

ศิษย์ส่วนใหญ่นอนเรียงรายอยู่บนพื้นนอกบ้าน

เจี่ยซีถงกลับเข้าไปในห้วงทะเลแห่งจิตเพื่อวาดอาคมยันต์อีกครั้ง นางตวัดพู่กัน จุ่มหมึก ลีลาการเขียนพู่กันพลิ้วไหวราวกับมังกรบินหงส์รำ ในยามที่นางมีสมาธิแน่วแน่ เทวรูปไม้แกะสลักที่อยู่ข้าง ๆ กลับเปล่งแสงสีทองเรืองรองออกมาจาง ๆ

ซางเยี่ยนถิงก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน

เขารู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณในร่างของตนไหลเวียนรวดเร็วกว่าปกติเป็นพิเศษ ในเมื่อนอนไม่หลับอยู่แล้วจึงหลับตาลงเพื่อฝึกปั้น

ปราณวิญญาณไหลเวียนสูญสลายและหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายรอบตัวเจี่ยซีถง

ปลายพู่กันโลดแล่นอยู่บนกระดาษอย่างต่อเนื่อง อาคมยันต์ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นใต้ฝ่ามือ