บทที่ 38

บทที่ 38

"ใช่ ขำจะตายอยู่แล้ว"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ศิษย์ฝั่งตรงข้ามก็ตบขาแล้วกล่าวว่า "ได้ยินมาว่าตอนแรกศิษย์คนนั้นมีพรสวรรค์สูงส่งมาก เจ้ายอดเขาของเราเรียกหาแต่เขาก็ยังไม่ยอมมา ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง"

"วันนี้ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ลงแข่งสินะ"

"ใช่ แต่ว่าหากเทียบกับความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักพวกเขาแล้ว คงเก่งกาจไปกว่านี้ไม่ได้หรอก"

"อย่าได้ดูถูกเขาเชียว อีกฝ่ายมีอสูรพันธสัญญาเชียวนะ"

"อสูรพันธสัญญาที่ถูกเขาอุ้มอยู่ทั้งวัน ตัวประหลาดแถมยังหัวล้านนั่นน่ะหรือ"

เมื่อพูดประโยคนี้จบ คนทั้งโต๊ะก็หัวเราะลั่น "แม่มเอ๊ย เอาของไร้สาระแบบนั้นมาทำเป็นอสูรพันธสัญญา ดูท่าแล้วคงไม่เคยเห็นโลกกว้างสินะ..."

ความรู้สึกของการเป็นคนกินเผือกแต่ดันมาโดนเรื่องของตัวเองเข้าจัง ๆ คืออะไรกันนะ?