0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 ตระกูลเหลิ่งและจือเวย

เหยียนหวงได้ยินเช่นนั้นก็ลืมตาขึ้นในที่สุด เขาพินิจมองศิษย์ตรงหน้าที่ยิ่งดูยิ่งงดงามโดดเด่นอย่างละเอียด

ยามที่นางค่อย ๆ เติบโตขึ้น รูปลักษณ์ของนางก็ยิ่งสะดุดตามากขึ้น เพียงแต่บุคลิกอันเย็นชาทำให้ความโดดเด่นของรูปลักษณ์นั้นเจือจางลงไปมาก

หากนางเติบโตขึ้นกว่านี้ เกรงว่าคงดึงดูดผู้คนมากมายให้เข้าหาเป็นแน่

“อาจารย์เชื่อว่าเจ้าทำได้”

เขาโบกพัดใบตองในมือ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

ฐานะอาจารย์เช่นเขา นับว่าเป็นอาจารย์ที่สบายใจยิ่งนัก

“จริงสิ ถือโอกาสพาไอ้หนูไป๋ฉู่คนนั้นไปฝึกฝนด้วยก็ดี หมอนั่นมีแต่แรงจูงใจแต่กลับโง่เขลาเหมือนคนสติไม่สมประกอบ”