บทที่ 66

## บทที่ 66

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซืออวี่ก็ไม่ได้พบหน้าท่านปู่ลู่อีกเลย

สมุนไพรบำรุงหลากหลายชนิดยังคงถูกส่งตรงมาถึงมือของเธอตรงเป๊ะตรงเวลาทุกวัน ทว่าตัวคนกลับหายเงียบเข้ากลากเกลือ หากเป็นแต่ก่อน ซืออวี่คงจะตีกลองร้องป่าวเฉลิมฉลองด้วยความดีใจเป็นแน่ เพราะการไม่ได้เจอท่านปู่ลือย่อมเท่ากับได้กินอิ่มนอนหลับร่างกายแข็งแรงดีเยี่ยม ทว่าในตอนนี้ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด เธอกลับรู้สึกแปลกแยกขัดเขินขึ้นมาเล็กน้อยเสียอย่างนั้น

ท่านปู่ลู่ผู้นี้มีนิสัยเผด็จการเอาแต่ใจและดื้อรั้นเป็นทุนเดิม แทบจะไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นเลยสักครั้ง ในเมื่อเขาปรารถนาจะทำให้ซืออวี่เกิดความคุ้นเคยกับตัวเขา เขาก็จะใช้วิธีการสารพัดรูปแบบแทรกซึมเข้ามาในวิถีชีวิตของเธอ ต่อให้ตัวไม่มา ก็ต้องฝากฝากข้อความมาบอกกล่าว หรือไม่ก็ส่งข้าวของเครื่องใช้มาให้ สรุปสั้นๆ คือเขาจะไม่ยอมให้ซืออวี่มองไปทางไหนแล้วมองไม่เห็นตัวเขาอย่างเด็ดขาด

สถานการณ์ที่จู่ๆ ก็หายเงียบหายเข้ากล่องไปเฉยๆ แบบนี้ นับตั้งแต่ที่ซืออวี่รู้จักเขามา เธอก็ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนเลย