บทที่ 65

บทที่ 65

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ท่านปู่ลู่ยังคงมีสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ เขาดึงสายตากลับมาจากสมุดภาพวาดของซืออวี่ เอียงศีรษะเล็กน้อย ในแววตาฉายแววความไม่พอใจระคนรำคาญใจจางๆ

ซืออวี่กวาดสายตามองซ้ายมองขวา แม้เธอจะรู้สึกว่าการที่จี้หลินโผล่มาในเวลานี้รังแต่จะทำให้สถานการณ์ที่อึดอัดอยู่แล้วยิ่งวุ่นวายหนักขึ้นไปอีก แต่เธอก็ยังทำใจปล่อยให้เจ้าน้องชายจอมทึ่มยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกลำพังข้ามคืนไม่ลงอยู่ดี เธอจึงหันไปเอ่ยถามความเห็นจากท่านปู่ลู่: "งั้น... ฉันให้เขาเข้ามานะคะ?"

ท่านปู่ลู่เดาอารมณ์ยากยิ่งนัก เขาเพียงแค่ย้อนถามกลับมาว่า: "นี่บ้านของเธอ ทำไมต้องถามฉันด้วย?"

หากตัดแววตาไม่พอใจที่ฉายชัดเนื่องจากถูกรบกวนกะทันหันออกไป ซืออวี่คงนึกว่านี่คือประโยคที่ออกจากใจจริงโดยไม่มีความหมายแอบแฝงใดๆ ทั้งสิ้น

"..." ซืออวี่นึกเคืองอยู่ในใจ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงต้องทำเรื่อง thừa thừa (เยิ่นเย้อ) เผลอไผลไปขออนุญาตท่านปู่ลู่ด้วย อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณจากการอยู่ภายใต้ความกดดันมาเป็นเวลานานจนติดเป็นนิสัยไปเสียแล้วกระมัง