บทที่ 63

## บทที่ 63

ซืออวี่อึ้งงันไปสนิท

"เธอเป็นคนของฉัน"……นี่มันคำอธิบายบ้าบออะไรกันเนี่ย? แต่ละคำพอแยกออกจากกันเธอก็เข้าใจดี แต่พอนำมารวมกันเธอกลับฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!

เมื่อเห็นซืออวี่นั่งทำหน้าบื้อทื่อมองตนเอง แววตาฉายความสับสนงุนงงยิ่งกว่าเมื่อครู่ ท่านปู่ลู่ชะงักมือที่กำลังหมุนลูกประคำเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วมุ่นหายาก คล้ายกำลังพิจารณาว่าคำพูดของตนเองเมื่อครู่นี้มีจุดใดที่ไม่ถูกต้องเหมาะสมหรือเปล่า

ในจังหวะที่ซืออวี่คิดว่าเขาจะยอมอธิบายขยายความให้เข้าใจแจ่มแจ้งมากกว่านี้ ชายหนุ่มกลับพูดประโยคเดิมซ้ำขึ้นมาอีกรอบว่า: "เธอเป็นของฉัน"

……แถมรอบนี้ยังตัดทอนประโยคเหลือสั้นลงกว่าเดิม เพิ่มระดับความชวนงุนงงไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านปู่ลู่กลับไม่รู้สึกเลยว่าจะมีปัญหาตรงไหน เขามีนิสัยชอบพูดตรงประเด็นไม่อ้อมค้อมมาโดยตลอด ไม่นิยมชมชอบการเล่นลิ้นชักเล่ห์เหลี่ยมวงเวียนใดๆ รักษาบุคลิกภาพนี้มาหลายปีไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ในเมื่อเขาปรารถนาอยากให้ซืออวี่อยู่ข้างกายตนเอง เขาก็เอ่ยปากบอกออกไปตรงๆ โดยไม่มีน้ำท่วมทุ่งไร้สาระ หากจะมองว่าเป็นคำประกาศิตมากกว่าคำอธิบายเสียด้วยซ้ำ ส่วนซืออวี่จะเข้าใจหรือไม่ ยอมรับได้หรือเปล่า……เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องใส่ใจเก็บมาคิดด้วยหรือ?