บทที่ 58

## บทที่ 58

ซืออวี่ไม่เคยคาดหวังอยู่แล้วว่าท่านปู่ลู่จะเอ่ยปากพูดจาไพเราะน่าฟังอะไรออกมา คำชมเชยเมื่อครู่นี้ก็นับว่าเป็นข้อยกเว้นที่ทำเอาเธอกลัวจนหัวหุดหัวแหวนแล้ว ในตอนนี้เมื่อเขากลับมาเริ่มต้นจับผิดติเตียนอีกครั้ง ซืออวี่กลับรู้สึกว่าแบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"ฉันเป็นนักแสดงหน้าใหม่นี่นา จะไปเรียกร้องคาดหวังมาตรฐานอะไรสูงส่งนักหนาเล่า..." ซืออวี่เกรงว่าจะส่งผลกระทบส่งเสียงรบกวนผู้ชมคนอื่นๆ น้ำเสียงของเธอจึงลดระดับความดังลงต่ำจนแทบจะเหลือเพียงแค่เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับลมหายใจ และเพื่อความสะดวกในการพูดคุย เธอยังเอี้ยวตัวหันข้างเข้าไปหาฝั่งของท่านปู่ลู่เล็กน้อย ทำให้ในจังหวะที่ท่านปู่ลู่ก้มหน้าลงมา ริมฝีปากของเขาแทบจะเฉียดสัมผัสโดนเส้นผมของเธอ

ทว่าท่านปู่ลู่วางเฉยไม่ได้กระทำเช่นนั้น เขายังคงจ้องเขม็งมองตรงไปที่จอภาพยนตร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราบเรียบ เอ่ยขึ้นว่า: "ฉันไม่ได้กำลังพูดถึงเธอสักหน่อย"

ซืออวี่รู้สึกฉงนงงงวยขึ้นมาในทันที: "ถ้าอย่างนั้นกำลังพูดถึงใครอยู่กันล่ะคะ?"