บทที่ 42

บทที่ 42

ซืออวี่กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความตกตะลึงเมื่อแรกเห็นท่านห้า

ตอนที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ในกองถ่าย เธอนึกสังหรณ์คล้ายรู้สึกได้ว่ามีคนพุ่งฝ่ากองไฟเข้ามาอุ้มตัวเธอออกไป แวบหนึ่งที่สติเลือนรางคล้ายมองเห็นว่าคนผู้นั้นคือท่านห้า ทว่าตั้งแต่เธอฟื้นคืนสติมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ ท่านห้ากลับไม่เคยปรากฏกายให้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว จนทำให้ซืออวี่อดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยว่าตอนนั้นตนเองอาจจะสำลักควันพิษจนประสาทหลอนไปเองหรือเปล่า

ลู่ซิงโจวเคยบอกไว้ว่าท่านห้าออกไปจัดการสะสางตัวการใหญ่เบื้องหลังเหตุการณ์ลอบวางเพลิง แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดเรื่องราวจึงใช้เวลานานนัก หายหน้าหายตาไปติดต่อกันหลายวันจนไร้เงา ซืออวี่เก็บงำคำขอบคุณเอาไว้ในใจมาตลอดไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกไปสักที นับเป็นครั้งแรกเลยกระมังที่เธอรู้สึกตั้งตารอคอยอยากให้เขาปรากฏตัวต่อหน้าตนเองเสียเหลือเกิน

การติดหนี้บุญคุณคนไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะชดใช้ให้หมดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อท่านห้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอเอาไว้ในครั้งนี้

ในเมื่อเวลานี้ท่านห้าจู่ ๆ ก็ก้าวเข้ามาปรากฏตัวอยู่ในห้องพักผู้ป่วย แม้ว่าซืออวี่จะยังคงมีปฏิกิริยาตอบสนองเชิงสัญชาตญาณความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าเธอก็พลันนึกขึ้นได้ว่าคนผู้นี้คือผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ ความหวาดกลัวเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นจึงถูกกดข่มลงไปจนมิด เธอเม้มริมฝีปากแน่น เป็นฝ่ายส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มต้อนรับท่านห้าด้วยความสมัครใจ พร้อมกับส่งเสียงเรียกขานด้วยน้ำเสียงเชื่อฟังเป็นเด็กดีว่า "ท่านห้าค่ะ"