บทที่ 17

บทที่ 17

ท่านห้าเอ่ยปากว่าจะให้นั่งแค่สิบห้านาทีแล้วจะปล่อยตัวกลับ แต่ซืออวี้กลับไม่เคยรู้สึกเลยว่าเวลาช่วงนั้นจะยาวนานและยากลำบากขนาดนี้มาก่อน

การที่มีแหล่งกำเนิดพลังงานความอัปมงคลขนาดมหึมามานั่งสิงสถิตอยู่ข้างกาย ทำให้ซืออวี้รู้สึกอึดอัดขัดยอกไปหมดทุกอิริยาบถ เธอแอบชำเลืองมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือโดยคิดว่าคงไม่มีใครสังเกตเห็น พร้อมกับก้มหน้าก้มตานับถอยหลังอยู่ในใจอย่างเงียบๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าท่านห้าได้ลืมตาขึ้นมานานแล้ว และกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาสนอกสนใจระคนขบขัน

กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาสิบห้านาทีไปได้เล่นเอาเลือดตาแทบกระเด็น ท่านห้าเห็นเด็กสาวแสดงท่าทีดีใจลิงโลดแต่ไม่กล้าขยับตัวลุกขึ้นทันทีทันใด ก็อดรู้สึกตลกแกมเอ็นดูไม่ได้: "เอาล่ะ ฉันให้คนไปส่งเธอกลับก็แล้วกัน"

ประสิทธิภาพการปรับลดอุณหภูมิความร้อนในร่างกายยามที่อยู่ใกล้ชิดกับซืออวี้ถือว่าเห็นผลชะเด็ดขาดฉับไว ยิ่งกว่าบรรดาล้ำค่าหายากที่ท่านห้าเคยตระเวนสรรหามาครอบครองในอดีตเสียอีก ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ตามหลักการแล้ว หากท่านห้าต้องการจะรั้งตัวเธอไว้ต่อด้วยความเด็ดขาด ซืออวี้ก็คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำว่าปฏิเสธ ทว่าในตอนนี้สภาพร่างกายของเขากำลังรู้สึกผ่อนคลายสบายเนื้อสบายตัว ประกอบกับเห็นภาพซืออวี้กำลังพยายามกลั้นเสียงไอด้วยท่าทีน่าเวทนา จิตใจที่ปกติราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่งสนิทกลับเกิดริ้วคลื่นระลอกน้อยๆ ไหววูบขึ้นมา