บทที่ 15

บทที่ 15

ซืออวี้ไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของหลู่ซิงโจว ในเวลานี้เอวคอดของเธอถูกชายหนุ่มร่างสูงโปร่งโอบรัดไว้ แนบชิดจนแทบจะจมดิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ภายใต้ระยะที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ทำให้เธอได้กลิ่นหอมของไม้จันทน์จางๆ จากตัวท่านห้าแห่งตระกูลหลู่ เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่สดชื่นและรื่นรมย์ยิ่งนัก

ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ ซืออวี้รู้สึกว่าหากเธอยังขืนทนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อีกนิด มีหวังได้กระอักเลือดตายเป็นแน่

"ปล่อย... แค่กๆ ปล่อยฉันลงก่อนเเล้วค่อยพูด..." ทันทีที่ซืออวี้อ้าปากเอ่ยคำพูด ก็อดไม่ได้ที่จะสำรอกเลือดออกมาอีกระลอก น้ำเสียงขาดหายช่วงสั้น แม้เธอจะพยายามรวบรวมลมปราณขู่ขวัญให้ดูมีอำนาจสักเพียงใด แต่พอเสียงนั้นเล็ดลอดลอยไปเข้าหูของท่านห้าแล้ว กลับฟังดูนุ่มนิ่มออดอ้อนไร้ซึ่งพลังข่มขู่ใดๆ ทั้งสิ้น

เนื่องจากทรมานจนเกินจะทานทน ซืออวี้จึงเผลอยกมือขึ้นกำท่อนแขนของท่านห้าไว้แน่น หอบหายใจแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอก็อยากจะดัดตัวสะบัดให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมหรอกนะ แต่เรียวขาทั้งสองข้างลอยเคว้งคว้างกลางอากาศไร้จุดยึดเหนี่ยว ท่อนแขนที่โอบรัดรอบเอวก็แข็งแกร่งราวกับท่อนเหล็กหล่อ ต่อให้เธอออกแรงดลสู้ดิ้นรนสักแค่ไหนก็ยังคงนิ่งสนิทไม่มีขยับเขยื้อน หลังจากที่ซืออวี้สำรอกเลือดออกมาคำโต เรี่ยวแรงในร่างกายก็แทบจะไม่หลงเหลือติดตัวอยู่เลย เมื่อดิ้นรนไม่เป็นผล เธอจึงจำต้องเปลี่ยนวิธีใช้มือทั้งสองข้างยันแผงอกของท่านห้าไว้ พยายามออกแรงผลักไสเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง โดยส่งสัญญาณปฏิเสธผ่านความเงียบ