บทที่ 7

บทที่ 7

ซืออวี่ฟื้นคืนสติขึ้นมาในโรงพยาบาล

ความทรงจำของเธอยังคงหยุดอยู่ที่ตอนที่เธอโอบกอดเด็กน้อยกลิ้งหลบหนี แต่เคราะห์ร้ายที่แผ่นหลังดันไปกระแทกเข้ากับเสาริมถนนจนได้รับบาดเจ็บภายใน นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นและไอสำรอกเลือดออกมาไม่หยุด ไอจนฟ้าดินมืดมิดและหมดเรี่ยวแรงสิ้นเชิง ในท้ายที่สุดก็หมดสติไปเพราะเสียเลือดมากเกินไป แม้แต่ตอนที่ถูกคนหามขึ้นรถพยาบาลเธอก็จำอะไรไม่ได้เลยสักนิด

ในเมื่อตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล แสดงว่าปลอดภัยแล้วสินะ ซืออวี่คิดในแง่บวก เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าบนเตียงผู้ป่วยกำลังให้น้ำเกลือเธออยู่ จากนั้นกำลังจะยกแขนขึ้น ทว่ากลับพบว่าแขนของเธอถูกใครบางคนกดทับเอาไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย