บทที่ 6

บทที่ 6

หลังจากมองตามส่งจีหลินที่เดินจากไป ซืออวี่ก็ไม่ได้เก็บเอาความผิดปกติของเขามาใส่ใจ แค่รู้สึกทึ่งในใจว่า: สมกับเป็นลูกชายแท้ๆ ที่เธอเป็นคนสรรค์สร้างขึ้นมาจริงๆ แสงสว่างบนหัวของจีหลินเจิดจ้ากว่าใครก็ตามที่เธอเคยพบเห็นมา เป็นสีแดงเข้มจนเกือบจะออกม่วง ซืออวี่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "ไอม่วงมาจากทิศตะวันออก" ดังนั้นเธอจึงคาดเดาอย่างกล้าหาญว่า แสงสว่างเหล่านี้ที่เธอมองเห็น จะเป็นตัวแทนของโชคชะตาหรือวาสนาของคนคนนั้นหรือเปล่า?

ยิ่งเป็นแสงสว่างที่เข้าใกล้สีแดงมากเท่าไหร่ อย่างเช่นกรณีของจีหลิน ก็ยิ่งบ่งบอกว่าคนผู้นั้นมีโชคชะตาที่รุ่งโรจน์พรั่งพร้อม ในขณะที่กลุ่มควันสีเทาจางๆ บนศีรษะของอวี๋หลินที่ได้เห็นในวันนี้ กลับเป็นตัวแทนของเคราะห์กรรมและความโชคร้ายของคนคนนั้นงั้นเหรอ?

เมื่อซืออวี่นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่แวบเข้ามาในหัวทันทีหลังจากที่เธอเผลอไปสัมผัสถูกกลุ่มควันสีเทาของอวี๋หลิน สีหน้าของเธอก็อดไม่ได้ที่จะชะงักงันไปวูบหนึ่ง

จริงสิ ถ้าหากภาพเหล่านั้นคือลางบอกเหตุถึงอนาคต งั้นลูกสาวของอวี๋หลินล่ะ……

ซืออวี่จำได้ว่าในภาพนิมิตนั้นมีร้านค้าเด่นๆ ปรากฏอยู่หลายร้าน เธอจึงรีบตรวจสอบที่อยู่แล้วเรียกแท็กซี่พุ่งตรงไปทันที