บทที่ 134: หลอมรวมเพลิงทัณฑ์

บทที่ 134: หลอมรวมเพลิงทัณฑ์

ลึกเข้าไปในถ้ำหินที่กำบังลมอยู่บนเกาะร้าง เซียวเยี่ยนเฉินนั่งขัดสมาธิ รอบกายปกคลุมด้วยแสงวิญญาณสีขาวเจิดจ้าสลับกับสีเขียวหมึก

เขาถูกความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัสกลืนกิน

อีกเพียงนิดเดียว

อีกเพียงนิดเดียว เขาก็จะสูญเสียอาจารย์ไปตลอดกาล

หากไม่ใช่เพราะอวิ๋นจี๋ช่วยเขาชิงเพลิงหลีหั่วมา อวิ๋นจี๋จะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร—เศษเสี้ยววิญญาณแทบสลาย แม้แต่กายวิญญาณก็รวมตัวขึ้นไม่ได้ ทำได้เพียงขดตัวอยู่ในแหวนหัวแม่มือหยกดำ ประทังชีวิตอย่างรวยริน

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา

หากเขาหลอมเพลิงหลีหั่วได้เร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เขาคงไม่ต้องเผชิญหน้ากับปู่หลานตระกูลเฟิ่ง และอาจารย์ก็คงไม่ต้องผ่านศึกชี้เป็นชี้ตายถึงสองครั้งติดต่อกัน จนพลังแห่งจิตวิญญาณเหือดหายไปจนหมดสิ้น