บทที่ 85: เลี้ยงดูแต่ไม่สั่งสอน เป็นความผิดของบิดา

บทที่ 85: เลี้ยงดูแต่ไม่สั่งสอน เป็นความผิดของบิดา

จางกุ้ยฮวาฟังแล้วรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ร่างกายสั่นเทาราวกับร่อนแกลบ ฟันกระทบกันกึก ๆ ก่อนเค้นเสียงออกมาได้ไม่กี่คำว่า “หญิงแพศยา... เจ้ามันหญิงแพศยา!”

นางไม่ได้ปฏิเสธ

เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่หนานกงชิงเยว่กล่าวออกมา คือแผนการอันโสมมและน่าอับอายที่สุดในใจของนาง

หนานกงชิงเยว่ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเดือดดาล

นางไม่เคยพบเห็นคนที่ทั้งโง่เขลา ชั่วร้าย และหลงตัวเองถึงเพียงนี้มาก่อน

ที่บอกว่านางโง่เขลา ก็เพราะนางก่อเรื่องชั่วร้ายตามอำเภอใจ คิดจะวางยาก็รู้จักเพียงใช้ผงยาสลบ แถมยังทำให้น้ำแกงขุ่นมัวและมีกลิ่นผิดปกติ ผู้มีประสบการณ์ย่อมมองออกทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแผนจัดการเรื่องราวในภายหลังซึ่งไม่มีแม้แต่น้อย