บทที่ 64: นี่คือความหวั่นไหวสินะ~

บทที่ 64: นี่คือความหวั่นไหวสินะ~

แสงนวลจากไข่มุกราตรีเรืองแสงสาดอาบอย่างอ่อนโยน เผยโฉมหน้าของหานจือเวยแก่สายตาหนานกงชิงเยว่อย่างครบถ้วน

เขามีใบหน้าอ่อนหวานราวอิสตรี คิ้วตาประณีตงดงาม โครงหน้าละมุนจนแทบจะพร่างพราย ไร้เหลี่ยมคมดุดันอย่างบุรุษทั่วไป

ผิวของเขาขาวเย็นอมซีดประหนึ่งหยกมันแพะชั้นเลิศ ทั้งเปล่งปลั่งและละเอียดนุ่มนวล

บนเปลือกตาซ้ายซ่อนจุดไฝสีหมึกเล็กจางไว้เม็ดหนึ่ง ยามหลุบขนตาลงจะเห็นรอยแต้มเลือนราง ทว่าทันทีที่เงยหน้าลืมตา ไฝนั้นก็จะถูกขนตายาวบดบังไว้อย่างพอดิบพอดี หากไม่เพ่งมองย่อมไม่มีทางสังเกตพบ

หนานกงชิงเยว่จ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย