บทที่ 47: บุตรแห่งลิขิตสวรรค์คนที่สาม

บทที่ 47: บุตรแห่งลิขิตสวรรค์คนที่สาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหนานกงชิงเยว่พลันเปล่งประกาย ทว่าต่อมากลับขมวดคิ้วแน่น

【เหลือเวลาเพียงสิบเดือน... เซียวเยี่ยนเฉินจะทันบรรลุขอบเขตแก่นทองคำหรือไม่?】

ระบบครรภ์มงคลแทบพูดไม่ออก

ทั้งที่พลังบำเพ็ญของนางในยามนี้สูงกว่าเซียวเยี่ยนเฉินอยู่มากแท้ๆ แต่นางกลับไม่เคยคิดพึ่งพาตนเองเพื่อบ่มเพาะจนถึงขอบเขตแก่นทองคำเลยแม้แต่น้อย

ทว่าพอระบบครุ่นคิดอีกครั้ง ไม่นานก็เข้าใจได้

หนานกงชิงเยว่มีนิสัยเช่นนี้เอง เรื่องใดก็ตามที่ต้องตรากตรำเหน็ดเหนื่อย หรือแห้งแล้งน่าเบื่อหน่าย นางล้วนไม่แตะต้องทั้งสิ้น

กล่าวโดยสรุปแล้ว เป็นเพราะชาติกำเนิดของนางสูงส่งเกินไป

ไม่ว่าในอดีตชาติหรือชาตินี้ นางไม่เคยประสบความล้มเหลวแม้เพียงครึ่งส่วน จนในความรับรู้ของนางไม่เคยมีคำว่า “ความยากลำบากและความทุกข์ทรมาน” อยู่เลย