บทที่ 12: “กระดูกเสน่ห์บุปผาราตรี”

บทที่ 12: “กระดูกเสน่ห์บุปผาราตรี”

จิตสัมผัสของอวิ๋นจี๋กวาดผ่านร่างของหนานกงชิงเยว่ผ่านแหวนหัวแม่มือ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทั้งประหลาดใจและไม่แน่ใจว่า: 【คู่หมั้นของเจ้า...ดูเหมือนจะมีกายากระถางหลอมมนุษย์ชนิดหนึ่ง จำเป็นต้องดูดซับแก่นพลังชีวิตของบุรุษเป็นระยะจึงจะรักษาสติไว้ได้ นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่อาการกำเริบ นางจึงควบคุมตนเองไม่ได้】

หัวใจของเซียวเยี่ยนเฉินพลันบีบรัด เขารีบร้อนถามว่า: 【ท่านอาจารย์รีบบอกข้าก่อนว่าควรทำอย่างไร】

อวิ๋นจี๋กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า: 【ง่ายมาก เจ้าก็ให้นางดูดซับแก่นพลังชีวิตจนเพียงพอเสียตอนนี้ หรือไม่ก็...ทำให้นางสลบ】

ยามที่เซียวเยี่ยนเฉินยังมีสติแจ่มชัด ย่อมไม่มีทางฉวยโอกาสจากผู้อื่นเช่นนี้

เขาแทบไม่ต้องลังเล ยกมือขึ้นเคาะเบาๆ ลงบนต้นคอด้านหลังของหนานกงชิงเยว่