บทที่ 40 ข้อถกเถียงเรื่องสำนักศึกษา

“ข้อแรก ข้าเสนอให้สำนักศึกษาใช้ระบบเรียนหกวันหยุดหนึ่งวัน เรียนหกวันแล้วพักหนึ่งวัน เช่นนี้เด็ก ๆ ไม่เพียงได้เรียนหนังสือ แต่ยังสามารถช่วยครอบครัวทำงานไร่นาและงานในโรงงานได้ ทั้งสองด้านไม่เสียหาย ข้อสอง เด็กจากหมู่บ้านอื่นหากต้องการมาเรียนต้องจ่ายค่าเล่าเรียน ส่วนพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกสามารถขายให้พวกเขาในราคาทุน ไม่แจกให้โดยไม่คิดเงิน อย่างไรเสียทรัพยากรของพวกเราก็ควรให้เด็กในหมู่บ้านของเราได้ใช้ก่อน”

ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบจากชาวบ้านอย่างเป็นเอกฉันท์ ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น ซูหว่านซิงจึงค่อย ๆ กล่าวต่อว่า

“ข้อสาม ข้าอยากจ้างอาจารย์หญิงมาเพิ่มอีกหนึ่งคน เพื่อให้เด็กผู้หญิงในหมู่บ้านสามารถเข้าเรียน อ่านออกเขียนได้ ศึกษาความรู้และเข้าใจเหตุผลได้เช่นเดียวกับเด็กผู้ชาย”

ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมา ฝูงชนที่เดิมกำลังคึกคักก็เงียบสนิทลงในพริบตา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงถกเถียงอื้ออึง

ท่านปู่รองซู หนึ่งในเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล เป็นคนแรกที่ก้าวออกมา คิ้วของเขาขมวดแน่น น้ำเสียงแฝงความดื้อรั้นและอำนาจของผู้อาวุโส