บทที่ 18 ภัยร้ายคืบคลาน

ซูเป่าจูขยับเข้าไปใกล้หวังซิ่ว ลดเสียงลงแล้วเล่าเรื่องที่ซูหว่านซิงสามารถแยกแยะสมุนไพร หาเงินก้อนโตจากการขายโสม รวมถึงแผนการที่จะขายซูหว่านซิงให้พ่อบ้านจางไปเป็นอนุภรรยาให้นางฟังทั้งหมด สุดท้ายจึงกล่าวว่า

“พี่หญิง ข้ารู้ว่าท่านรู้จักกับพ่อบ้านจาง เรื่องนี้ท่านต้องช่วยข้านะ! หากเรื่องสำเร็จ พ่อบ้านจางจะจ่ายเงินสองร้อยตำลึง ข้าจะแบ่งให้ท่านห้าสิบตำลึง!”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหวังซิ่วก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เงินห้าสิบตำลึงไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย เพียงพอให้ครอบครัวของนางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้นานกว่าครึ่งปี ทว่านางยังคงลังเล

“เป่าจู นี่เป็นการค้ามนุษย์นะ หากทางการรู้เข้า พวกเราต้องถูกจับเข้าคุกแน่! อีกอย่าง ซูหว่านซิงคนนั้น ข้าเคยได้ยินเจ้าบอกว่านางร้ายกาจไม่น้อย ทั้งยังต่อสู้เป็นด้วย หากนางจับได้ว่าเป็นฝีมือของพวกเรา เรื่องคงยุ่งยากแน่”