บทที่ 5 จัดการพวกญาติชั้นเลิศ

“โอ๊ย! เจ็บ ๆ ๆ!” หวังซิ่วหลาน เจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟันในทันที เชือกป่านในมือร่วงลงพื้นดัง “ตุบ” และเมื่อ หว่านซิง สะบัดมือเบา ๆ นางก็เซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นโคลนเย็นเฉียบ

เหตุการณ์พลิกผันอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในลานตะลึงงัน มือของท่านย่า หลี่ชุ่ยฮวาที่กำลังเท้าสะเอวชะงักค้างอยู่กลางอากาศ แม้แต่ท่านปู่ ซูหยวนที่กำลังสูบกล้องยาแห้งก็หยุดการเคลื่อนไหว ส่วนซูหว่านเฟิงซึ่งถูกจับกดเอาไว้อยู่ด้านข้างถึงกับลืมร้องไห้ ได้แต่เบิกตากว้างจ้องพี่สาวของตน

“กบฏแล้ว! นังเด็กนี่คิดกบฏต่อฟ้าดินแล้ว!” ซูฉางเหอ เป็นคนแรกที่ได้สติ เขาปล่อยมือจากซูหว่านเฟิง ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่หว่านซิง “วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกเสียบ้าง!”

หว่านซิงเตรียมรับมือเอาไว้อยู่แล้ว นางผลักหว่านเยว่ไปไว้ด้านหลัง ก่อนกำชับเสียงเบา

“หว่านเยว่ ไปหลบอยู่ข้างพี่ชาย!”