กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อู๋หลิ่วจื่ออ้าปากกว้างเสียปานนั้น เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะหัวเราะออกมาด้วยความยินดี “อืม ๆ ๆ ข้าจะไปหาแม่สื่อไปทาบทามสู่ขอที่จวนเดี๋ยวนี้เลย”
เสี่ยวเยี่ยนหน้าแดงก่ำราวกับผ้าสีแดง “เช่น เช่นนั้นข้าไปละ!”
“เอ๊ะ อย่า อย่าเพิ่งรีบ รอประเดี๋ยวก่อน!” อู๋หลิ่วจื่อลนลานห่อของว่างบนโต๊ะขึ้นมา “อันนี้เจ้านำกลับไปกินเถิด”
“ไม่ต้องหรอก ท่านนำกลับไปกินเถอะ!” เสี่ยวเยี่ยนเอ่ยปฏิเสธ
“ของแค่นี้ข้านำกลับไป ที่ไหนจะพอให้ฝูงหมาป่าพวกนั้นแบ่งกันเล่า” อู๋หลิ่วจื่อแสยะยิ้มหัวเราะร่า “ต่อให้จะนำไปฝากพวกมัน ก็แค่นำซาลาเปาไส้หมูใหญ่ไปให้บ้างก็พอแล้ว ของพวกนี้พวกมันไม่คู่ควรหรอก”
เสี่ยวเยี่ยนหัวเราะออกมา “ที่ไหนมีใครพูดถึงสหายเช่นนี้กัน”