เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ในบ้านของเจ้ามีภรรยาและลูกหรือยัง?”
อู๋หลิ่วจื่ออึ้งไปครู่หนึ่ง “ท่านแม่ทัพ ท่านก็ทราบดีอยู่แล้วมิใช่หรือว่า ข้าอู๋หลิ่วจื่อจะมีภรรยาและลูกอะไรกัน? ข้าก็แค่คนโสดตัวคนเดียว กินอิ่มคนเดียวคนทั้งบ้านก็ไม่อดตายแล้ว!”
“เช่นนั้นก็ดี แล้วเจ้าอยากได้ภรรยาหรือไม่?” เจียงเฉาซิ่นถามพร้อมรอยยิ้ม
คำถามนี้ทำเอาอู๋หลิ่วจื่อถึงกับเขินอาย “ท่านแม่ทัพ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ใครจะไม่อยากได้เล่า? ข้าเองก็อยากมีคนคอยห่วงใยคอยดูแล ทุกวันที่เลิกงานแล้ว ก็ยังได้มีคนไว้พูดคุยระบายความในใจบ้างมิใช่หรือ?”
“ได้ ข้าทราบแล้ว เจ้าออกไปเถิด อ้อ เรียกหูหยางเข้ามา” เจียงเฉาซิ่นพยักหน้า
อู๋หลิ่วจื่อกลับไม่ยอมเดินออกไป ทว่ากลับถามด้วยหน้าตาทะเล้น “ท่านแม่ทัพ ท่านตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ กำลังจะแนะนำลูกสะใภ้ให้ข้าเฒ่าอู๋หรือ?”