เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดื่ม! เทสุราสิ ข้าไม่ได้เมา! ดื่มอีก!” มู่เสวี่ยเฉินยังคงตะโกนไม่หยุดหย่อน สองคนแทบจะพยุงเขาไว้ไม่อยู่
หงซิ่วรีบนำทาง ให้ทั้งสองคนส่งมู่เสวี่ยเฉินไปยังห้องนอนและวางลงบนเตียง
วันนี้มู่เสวี่ยเฉินทั้งอับอายและเสียใจ จนอดไม่ได้ที่จะดื่มมากเกินไปหน่อย
เดิมทีเขาไม่ใช่คนติดสุรา เพียงแต่ตอนนี้รู้สึกอัดอั้นตันใจนัก หากไม่ดื่มจนเมามาย หัวใจเขาก็เจ็บปวดเหลือทน!
แม้ในท้องจะปั่นป่วนราวกับคลื่นลม แต่เขากลับรู้สึกว่าดวงจิตวิญญาณของตนนั้นแจ่มชัดยิ่งนัก
ทันใดนั้นความรู้สึกเบาสบายก็ปรากฏขึ้น เขารู้สึกเหมือนตนลอยขึ้นไป หลังคาห้องเริ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ เขาประหลาดใจก้มมองลงไป กลับเห็นร่างหนึ่งนอนบิดเบี้ยวอยู่บนเตียง เสื้อผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าดูน่ากลัว
นี่คือใครกัน?
เมื่อตั้งสติได้จึงพบว่า นั่นคือตัวเขาเอง