กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างของเฮ่อจิ่นซิ่วสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อน
นางรู้ว่าตู้ชุ่ยอวิ๋นเกลียดชังนาง คำขู่นี้ที่นางเอ่ยออกมาได้ เช่นนั้นก็คงทำได้จริงเช่นกัน
“คุณหนูย่า ข้า ข้ารู้ว่าตัวเองผิดแล้ว! ต่อไปจะไม่ทำอีก!” นางเอ่ยวาจาด้วยความสั่นระริก ดูท่าคงหวาดกลัวจริง ๆ
ตู้ชุ่ยอวิ๋นมองนางอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง “นางเฮ่อ เจ้าต้องเข้าใจสักอย่าง บัดนี้เจ้าก้าวเข้าประตูตระกูลมู่แล้ว ก็มิใช่หลานสาวของฮูหยิน มิใช่น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของสามีอีกต่อไป หากแต่เป็นอนุภรรยาของตระกูลมู่ โอ้ แต่ตอนนี้เจ้ายังนับเป็นอนุภรรยาไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
ใจของเฮ่อจิ่นซิ่วเต็มไปด้วยความอัปยศ ใช่แล้ว ตู้ชุ่ยอวิ๋นไม่ยอมจัดเลี้ยงสุราให้พิธีถวายชาแก่นาง นางจึงต้องเป็นเพียงคนที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ มิดชิดจนไม่อาจออกสู่สายตาใคร