กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของพ่อตา มู่เสวี่ยเฉินได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด
“ลูกเขยผู้มีคุณธรรม เจ้ากับชุ่ยอวิ๋นยังหนุ่มสาวนัก ยามนี้ก็มีบุตรชายแล้ว ต่อไปจะให้กำเนิดอีกห้าหกเจ็ดแปดคนก็ไม่ใช่ปัญหา เหตุใดจึงต้องเก็บเด็กที่ไม่อาจรู้ที่มาที่ไปคนนี้มาเลี้ยงด้วยเล่า”
ตู้ชิงเฟิงพร่ำตักเตือนด้วยความปรารถนาดี “เช่นนี้ก็ได้ ในเมืองก็มีสถานสงเคราะห์อยู่ เจ้าส่งเด็กไปที่นั่นก็เป็นอันว่าเสร็จ”
มู่เสวี่ยเฉินถอนหายใจ “สถานสงเคราะห์ที่นั้นจะเลี้ยงเด็กให้ดีได้อย่างไรกัน ข้าแต่เดิมคิดว่าเราจะเลี้ยงเองเสีย ก็ถือว่าได้สั่งสมบุญบารมี ครั้นทุกผู้เห็นว่าไม่ดี เช่นนั้นข้าจะไปถามเพื่อนร่วมเรียนของข้าสักคน เขาแต่งงานมาหลายปีแล้วยังไม่มีบุตร ดูเถิดว่าเขาจะยินยอมรับเลี้ยงหรือไม่ยินยอม”