กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตู้ชุ่ยอวิ๋นพยักหน้าตามระเบียบ “น้องสาวรองพูดไม่ผิด! ในเมื่อข้าก็ให้นมเด็กได้แล้ว ยังจะต้องมีแม่นมไปทำอะไรกันอีก? เลิกจ้างไปเสียก็สิ้นเรื่อง”
“เจ้า พวกเจ้า” มู่เสวี่ยเฉินโกรธจนร่างสั่นเทา นิ้วมือสั่นระริกชี้ไปยังสตรีทั้งสอง “จิตใจซื่อสัตย์และให้อภัย พวกเจ้ามีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างหรือไม่?
เป็นสตรีแท้ ๆ กลับไร้ซึ่งจิตใจเมตตาสงสารแม้แต่น้อย ไม่ใช่มนุษย์แล้ว!” มู่เสวี่ยเฉินสีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดัน “แต่โบราณมาสามีเป็นหลักของภรรยา เด็กคนนี้ข้าจะรับไว้ให้ได้ พวกเจ้าพูดอันใดก็ไร้ประโยชน์”
ตู้ชุ่ยอวิ๋นที่เดิมทีใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ยามนี้ก็หน้าซีดขาว โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง “มู่เสวี่ยเฉิน เจ้าพูดอะไรกัน?”