เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฮ่อจิ่นซิ่วอารมณ์หม่นหมอง ทว่าข้าวปลาอย่างไรก็ต้องกิน เพียงแต่ไม่รู้ว่าหงเจวียนวิ่งไปที่ใดแล้ว ทำได้เพียงลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เปิดประตูแล้วร้องเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้เข้ามา
“พี่เสี่ยวเอ้อร์ ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวหมูสดให้ข้าสักชามเถิด!” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน จากนั้นจึงยื่นเหรียญทองแดงให้เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้น
นี่เดิมทีก็เป็นธุระบริการของทางร้านอยู่แล้ว เสี่ยวเอ้อร์รับเงินแล้วก็ไป
ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน เพียงแค่ชั่วพริบตาที่ออกมาสั่งซื้อข้าวนั้น เฮ่อจิ่นซิ่วก็ถูกคนผู้หนึ่งมองเห็นเข้า
แม้นางจะมิใช่หญิงงามที่เฉิดฉายสง่างามดังเช่นสองพี่น้องตู้ชุ่ยอวิ๋น ทว่าก็นับเป็นโฉมงามหมดจดจำพวกหนึ่ง โดยเฉพาะช่วงไม่กี่วันนี้ล้มป่วยลงไปครั้งหนึ่ง ยิ่งเพิ่มท่วงทีของ เหม่ยเหริน ขี้โรคขึ้นมาอีกหลายส่วน ทำให้ผู้คนแลเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความเวทนาสงสารขึ้นในใจ