กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความหวาดกลัวในใจทำให้นางเกือบจะวิ่งหนีออกไป แต่ทันทีที่มือแตะประตู นางก็สติกลับคืนมาอีกครั้ง
ไม่ได้ ออกไปไม่ได้! ถ้าตอนนี้ข้าออกไป ก็เท่ากับบอกชัดเจนว่ากำลังแกล้งป่วยเพื่อควบคุมผู้อื่นไม่ใช่หรือ?
ถ้าเป็นเช่นนั้น พี่ชายลูกพี่ลูกน้องจะมองข้าอย่างไร? ป้าจะมองข้าอย่างไร?
ไม่ได้! ในเมื่ออ้างว่าป่วยแล้ว ก็ต้องป่วยจริง ๆ เท่านั้น
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น มู่เสวี่ยหนิงก็มาเรียกให้กินข้าว นางจึงแสดงท่าทีอ่อนแอ บอกว่าไม่มีความอยากอาหารและไม่ค่อยอยากกิน
มู่เสวี่ยหนิงยังคงห่วงใยนาง จึงพูดขึ้นว่า “งั้นข้าจะยกเข้ามาให้นางกิน!”
เฮ่อจิ่นซิ่วรีบตอบว่า “ไม่ต้องหรอก หิวสักมื้อหนึ่งก็ดีเหมือนกัน พรุ่งนี้อาจจะหายก็ได้”