กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่มู่เสวี่ยเฉินกำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน กลับถูกราดน้ำเย็นใส่เข้าอย่างจัง ทำให้โมโหจนสุดทน “เสวี่ยหนิงก็นี่กระไร โตป่านนี้แล้วเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้หรือไร อะไรกันก็ต้องมาหาเจ้าทั้งนั้น?”
เฮ่อจิ่นซิ่วส่ายหน้า “นางยังเด็กอยู่นี่เจ้าคะ! เอาเถอะ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่าโกรธเลย ข้าไปดูก่อน ประเดี๋ยวพวกเราค่อย…” กล่าวจบนางก็ก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย เริ่มจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่
ก่อนจะก้าวออกไป นางพลันกระโดดผลุงเข้ามาประดุจกวางน้อย จุมพิตลงบนริมฝีปากของมู่เสวี่ยเฉินแผ่วเบาทีหนึ่ง จากนั้นจึงหมุนกายจากไป
มู่เสวี่ยเฉินลูบริมฝีปาก อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
มู่เสวี่ยหนิงที่อยู่นอกห้องมองดูเฮ่อจิ่นซิ่วที่เดินออกมาจากห้องของพี่ใหญ่ พลางเม้มปากอย่างนึกดูแคลน