เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ท่านทำข้าลืมเลือนไปเสียแล้ว!” ขอบตาของเฮ่อจิ่นซิ่วแดงก่ำ หยาดน้ำตารื้นคลอในเบ้าตาจนแทบจะร่วงหล่น ดูน่าสงสารยิ่งนักชวนให้รู้สึกเอ็นดู
ใจของมู่เสวี่ยเฉินหวั่นไหววูบ เขาออกแรงดึงเบา ๆ ร่างของเฮ่อจิ่นซิ่วก็อ่อนระทวยโอนเอนเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
มู่เสวี่ยเฉินเพียงรู้สึกถึงกระแสความร้อนพุ่งพล่านตรงไปยังศีรษะ ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย
รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เฮ่อจิ่นซิ่วในใจนอกจากความลำพองใจแล้วยังมีความเบิกบานอยู่บ้าง ดูท่าว่าในใจของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องยังคงมีนางอยู่ อย่างน้อยความสนใจที่มีต่อตัวนางก็ยังไม่ได้ลดน้อยถอยลงไป
ในใจของมู่เสวี่ยเฉินร้อนรุ่ม ถึงอย่างไรเขาก็จากบ้านมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว ในยามดึกสงัดย่อมมีความเร่าร้อนของเลือดลมที่พลุ่งพล่านเป็นธรรมดา