เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มู่เสวี่ยเฉินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงมหาสมุทรแห่งบทความสอบ ทว่ากลับถูกคนรับใช้ของโรงเรียนประจำอำเภอเรียกตัวออกมา
“ถงเซิงมู่ คนที่บ้านเจ้ามาหา!”
มู่เสวี่ยเฉินอดขมวดคิ้วมิได้ ในใจคิดว่าตนเองก็หลบมาถึงตัวเมืองอำเภอแล้ว พวกนางยังไม่ยอมปล่อยให้ตนได้อยู่อย่างสงบอีกหรือ!
นี่มันเวลาอะไรกันแล้วยังจะมาก่อเรื่องอีก? ในใจของมู่เสวี่ยเฉินบังเกิดความรังเกียจขึ้นมาหลายส่วน
“รู้แล้ว!” มู่เสวี่ยเฉินตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
คนรับใช้ผู้นั้นรออยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเห็นมู่เสวี่ยเฉินไม่มีทีท่าจะให้เงินรางวัล ก็เม้มปากแล้วเดินผละไป
“เจ้าผีจน ฮึ!”
มู่เสวี่ยเฉินเดินออกมา ก็เห็นน้องชายกำลังเตะก้อนหินเล่นอยู่หน้าประตูนอกโรงเรียนประจำอำเภอด้วยความเบื่อหน่าย
“เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นหรือ?” มู่เสวี่ยเฉินขมวดคิ้วเอ่ยถาม