เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านแม่โปรดอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ โกรธเพราะคนนอกไม่คุ้มค่าหรอก!” ตู้อีอวิ๋นเอ่ยเกลี้ยกล่อม
“ข้าจำเป็นต้องโกรธเพราะอีสารเลวพรรค์นั้นด้วยหรือ ข้าโกรธคนโง่เง่าสองคนแห่งตระกูลมู่นั่นต่างหาก!” นางจางโกรธจนตบต้นขาฉาด “สองแม่ลูกนั่นก็ไม่รู้ว่าไม่รู้ความจริงหรือแสร้งทำเป็นไม่รู้ พออีสารเลวนั่นร้องห่มร้องไห้พูดจา ทั้งสองคนก็ช่วยกันเอ่ยคำปลอบประโลมคนละประโยคสองประโยค
ข้ามองออกแล้ว เจ้าพูดไม่ผิดจริง ๆ เจ้ามู่เสวี่ยเฉินนี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไรกันแน่!”
ตู้อีอวิ๋นผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกในใจว่าการจะทำให้ท่านแม่ตระหนักรู้เช่นนี้ได้ช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ ไม่เสียแรงที่ตนเปลืองน้ำลายไปมากมาย
“ท่านแม่ ตอนนี้ค้นพบก็ยังไม่สายนะเจ้าคะ อย่างไรเสียลูกสาวก็ยังอายุน้อยมิใช่หรือ” ตู้อีอวิ๋นเอ่ยปลอบ