เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ถูกรถชนครั้งนี้คุ้มเกินคุ้ม
ลู่หานถิงมองดูต้าเป่า มองเด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาเหมือนตนเองที่สุดคนนี้ มองดูท่าทางที่เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ในใจพลันผุดความรู้สึกอันยากจะบรรยายขึ้นมา “ต้าเป่า”
ต้าเป่าเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “คุณอา” เพียงแค่สองคำสั้น ๆ
ลู่หานถิงรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่แฝงอยู่ข้างในได้ เขายื่นมือออกไป
ต้าเป่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือออกไปกุมมือเขาไว้
ลู่หานถิงบีบกระชับมือแน่นขึ้น “ขอบคุณนะที่คอยอยู่เคียงข้างแม่ของลูกมาตลอด”
ต้าเป่าก้มหน้าลง ไม่ได้พูดอะไร ทว่าไหล่ของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย
เด็กทั้งสี่คนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยนานถึงหนึ่งชั่วโมง พยาบาลเข้ามาเตือนอยู่หลายรอบว่าผู้ป่วยจำเป็นต้องพักผ่อน
เสี่ยวเป่างอแงไม่ยอมกลับ “ขออยู่อีกแป๊บเดียวนะคะ! แป๊บเดียวจริง ๆ!”