กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 รอคอยอันยาวนาน
ซูเนี่ยนซีพยักหน้า ดึงสายตากลับมา ปลายระเบียงทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังมา
ท่านผู้เฒ่าลู่มาแล้ว เขาค้ำไม้เท้า เดินช้ามาก พ่อบ้านจางประคองเขาไว้ กลัวว่าเขาจะล้ม
ซูเนี่ยนซีลุกขึ้นเรียก “คุณปู่ลู่” เบ้าตาของเธออดแดงขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ท่านผู้เฒ่าลู่โบกมือ บอกเป็นนัยว่าไม่ต้องมากพิธี เขาเดินไปที่หน้าต่างห้องผู้ป่วยวิกฤต มองหลานชายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยข้างใน มองอยู่นานจึงหันกลับมา มองซูเนี่ยนซี เบ้าตาแดงก่ำ “เด็กน้อย ลำบากเธอแล้ว”
ซูเนี่ยนซีส่ายหน้า “เขาเป็นคนช่วยฉันไว้ ฉันก็ควรทำแบบนี้”