เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ตงหวังกงผู้ลำพองใจ
“ไอ้ตัวสารเลว เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลเพ้อเจ้ออันใดอยู่!”
เมื่อตี้จวิ้นพบว่าตงหวงไท่อีจับเจตนาที่แท้จริงของตนเองได้แล้ว เขาย่อมไม่มีทางยอมรับความจริงอย่างเด็ดขาด
“พี่ใหญ่ หรือว่าท่านเห็นข้าเป็นคนโง่เขลาจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
ตงหวงไท่อีแค่นเสียงฮึใส่พลางเอ่ยถาม
“พี่ใหญ่ แล้วท่านได้แอบเหลือเก็บไว้ให้ข้าได้ลองชิมดูสักสองสามชิ้นบ้างหรือไม่?”
ตงหวงไท่อีรีบเอ่ยถามต่อในทันที
การที่ยามนี้ตี้จวิ้นคิดอยากจะตัดเอาปีกอีกข้างหนึ่งของเขา จะต้องเป็นเพราะเนื้อปีกของเขามีรสชาติที่หวานนุ่มอร่อยล้ำเป็นพิเศษอย่างแน่นอน
มิเช่นนั้นแล้ว ตี้จวิ้นไม่มีทางสั่งให้เขาตัดปีกอีกข้างหนึ่งออกมาหรอก
ประกอบกับเขาเคยได้เห็นฝีมือการทำอาหารของหลิวชิงที่หน้าตำหนักจื่อเซียวมาแล้ว