เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 ฝูซีถามไถ่ที่อยู่ของซีหวังหมู่
เมื่อหงอวิ๋นได้ยินคำพูดของเจียอิ่นและจุ่นถี เขาก็ถึงกับยืนมึนงงสับสนไปโดยสมบูรณ์ บัดซบเอ๊ย การที่ข้าหวังดีสละที่นั่งให้แก่พวกเจ้า นี่กลายเป็นความผิดของข้าไปเสียอย่างนั้นหรือ เดิมทีหงอวิ๋นนึกว่าเจียอิ่นจะรู้สึกซาบซึ้งสำนึกในพระคุณของเขาอย่างหาที่สุดมิได้ คาดไม่ถึงเลยว่ายามนี้อีกฝ่ายกลับผูกใจเจ็บแค้นเคืองเขาเสียได้ เรื่องนี้ทำให้ภายในใจของหงอวิ๋นรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาเช่นกัน
“สหายเต๋าเจียอิ่น ข้าอุตส่าห์สละเบาะรองนั่งหยกม่วงอันล้ำค่าให้แก่เจ้า แต่เป็นเพราะตัวเจ้าเองที่ไร้ความสามารถไม่สามารถรักษามันไว้ได้ ยามนี้กลับจะมาพาลกล่าวโทษข้าได้อย่างไรกัน!” หงอวิ๋นเอ่ยตอกกลับด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง
“นั่นเป็นเพราะเจ้าจงใจวางแผนลอบทำร้ายข้าต่างหาก!” หลังจากนักพรตเจียอิ่นกล่าวจบ เขาก็ยกเท้าขึ้นถีบพุ่งเข้าใส่ร่างของหงอวิ๋นโดยตรง
หงอวิ๋นเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่านักพรตเจียอิ่นจะกล้าลงมือทำร้ายเขา จึงถูกถีบจนหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นโดยตรง