เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 หงอวิ๋นผู้เจ้าเล่ห์เพทุบาย
เมื่อคุนเผิงได้ยินคำพูดของจุ่นถี เขาก็โมโหจนเกือบจะกระอักโลหิตสด ๆ ออกมาคำโต อันใดที่เรียกว่าเบาะรองนั่งของเจ้ากัน? บัดซบเอ๊ย นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นเบาะรองนั่งที่ข้าเป็นฝ่ายยึดครองไว้ก่อนชัด ๆ
“ไอ้ตัวไร้ยางอาย รีบลงมาจากเบาะรองนั่งเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจเจ้า” ดวงตาทั้งคู่ของคุนเผิงแทบจะพ่นไฟออกมา เอ่ยข่มขู่ด้วยน้ำเสียงดุดันเหี้ยมเกรียม
“สหายเต๋า ที่นี่คือสำนักบำเพ็ญเพียรของอริยะ เจ้าจะกล้าทำอันใดข้าได้เล่า” นักพรตจุ่นถีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลน เขาไม่หวาดกลัวคำข่มขู่ของคุนเผิงเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เชื่อหรอกว่าคุนเผิงจะกล้าลงมือกับเขาในสถานที่แห่งนี้
“สหายเต๋าคุนเผิง คิดไปคิดมามันก็เป็นเพียงแค่เบาะรองนั่งใบเดียวเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องแย่งชิงกันอีกต่อไปหรอก ขอเพียงในใจมีความเคารพต่อองค์อริยะ ไม่ว่าจะนั่งรับฟังธรรมอยู่ที่ใดก็ล้วนไม่ต่างกัน” หงอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยแทรกขึ้นมา