เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 เจียอิ่นผู้ก้นใหญ่
นักพรตเจียอิ่นและนักพรตจุ่นถีเดินตรงเข้ามาถึงเบื้องหน้าเบาะรองนั่งหยกม่วงทั้งหกที่โดยตรง
ทว่าเมื่อนักพรตเจียอิ่นและนักพรตจุ่นถีหันไปมองเห็นหลิวชิง ร่างทั้งร่างของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเฮือกขึ้นมาคราหนึ่ง รีบฝืนฉีกยิ้มส่งให้แก่หลิวชิงพร้อมกับค้อมเอวลงต่ำ เอ่ยทักทายด้วยความเคารพพินอบพิเทาเป็นที่สุดว่า “ขอคารวะสหายเต๋าหลิวชิงขอรับ”
บาดแผลทางใจที่หลิวชิงสร้างทิ้งไว้ให้แก่พวกเขาทั้งสองคนนั้นมันฝังลึกรุนแรงเกินไปจริง ๆ บัดนี้ขอเพียงได้เห็นหน้าหลิวชิง ร่างกายของพวกเขาก็จะสั่นเทาขึ้นมาเองโดยไม่อาจควบคุมได้ ยามนี้ภายในใจของพวกเขารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ยังนับว่าโชคดีที่สถานที่แห่งนี้คือสำนักบำเพ็ญเพียรของอริยะ หลิวชิงคงจะไม่กล้าลงมือทำอันใดพวกเขามากนัก
เมื่อผู้คนทั้งหลายเห็นเจียอิ่นและจุ่นถีทำความเคารพหลิวชิงด้วยท่าทีพินอบพิเทานอบน้อมถึงเพียงนี้ เหล่าผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมากต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาตาม ๆ กัน