เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 ลืมเลือนไปจนหมดสิ้น
“พี่ใหญ่ หอมยิ่งนักเจ้าค่ะ”
เมื่อเหยาฉือได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ นางก็อดไม่ได้ที่จะรีบส่งกระแสจิตบอกฮ่าวเทียนผู้เป็นพี่ชายของตนเองในทันที
ฮ่าวเทียนพยักหน้ารับ ลำคอของเขาอดไม่ได้ที่จะขยับกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ตั้งนานแล้ว
ในยามที่พวกเขาอยู่ภายในตำหนักจื่อเซียวและมองดูผู้คนกินเนื้อคุนเผิงกัน ภายในใจของพวกเขายังรู้สึกฉงนสนเท่ห์เป็นอย่างยิ่งว่าเนื้อคุนเผิงจะอร่อยสักเพียงใดกันเชียว เหตุใดผู้ยิ่งใหญ่กองทัพนี้จึงถึงขั้นยอมนำผลไม้ของรากวิญญาณระดับสูงสุดออกมาแลกเปลี่ยน เรื่องนี้ทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันช่างเหลือเชื่อเกินบรรยาย
ทว่าบัดนี้เมื่อก้าวเท้าออกมาจากตำหนักจื่อเซียว และได้สูดดมกลิ่นหอมที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ภายในใจของพวกเขาทั้งสองคนก็พลันเข้าใจแจ้งในพริบตาว่าเหตุใดเหล่าผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นจึงยอมทำเช่นนั้น
เพราะนี่มันหอมหวนเกินไปจริง ๆ