เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 อย่ากินจนหมด เหลือไว้ให้ข้าบ้าง
คุนเผิงสูดดมกลิ่นหอมของเนื้อย่าง พลางอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเนื้อของตนเองจะมีความหอมกรุ่นกลมกล่อมถึงเพียงนี้ ชั่วขณะนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอยากจะลองชิมดูสักคำ
“คุณพระช่วย ที่แท้เนื้อของลูกพี่ใหญ่พวกเราก็หอมอร่อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ รู้อย่างนี้เมื่อก่อนแอบแล่เนื้อของเขามากินสักหน่อยก็คงจะดีหรอก” บรรดาลูกน้องเก่าของคุนเผิง เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยคลุ้งมา ต่างก็อดไม่ได้ที่จะแอบคิดขึ้นในใจ
“สหายเต๋าหลิวชิง ฝีมือการทำอาหารของเจ้านับวันก็ยิ่งเชี่ยวชาญล้ำลึกขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ” เมื่อได้สูดดมกลิ่นหอมและมองดูอาหารเลิศรสตรงหน้า ประมุขทงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมเปาะออกมา
“นั่นยังต้องพูดอีกหรือ น้องเขยของข้าคือมืออาชีพอยู่แล้ว” ฝูซีกลืนน้ำลายพลางเอ่ยขึ้น โดยได้เตรียมตัวพร้อมสรรพที่จะเปิดศึกแย่งชิงอาหารเลิศรสกับซานชิงและหลิวหลิงเอ๋อร์แล้ว