เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 เจียอิ่น ศิษย์รักอาจารย์จะทะนุถนอมเจ้าให้ดีเอง
ในที่สุดนักพรตจุ่นถีก็ไม่อาจอดกลั้นต่อไปได้อีก ทรุดตัวลงคุกเข่าวิงวอนขอความเมตตา
“คุณปู่หลิวชิง พวกเราน่าอนาถถึงเพียงนี้แล้ว ขอร้องท่านโปรดเหลือสิ่งของทิ้งไว้ให้พวกเราบ้างเถิดขอรับ” นักพรตจุ่นถีเอ่ยพลางร้องไห้คร่ำครวญ
ยามนี้ทั่วทั้งเขาพระสุเมรุถูกหลิวชิงพลิกค้นจนทั่วทุกซอกทุกมุม เรียกได้ว่าของล้ำค่าโดยพื้นฐานแล้วถูกกวาดต้อนเอาไปจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือทิ้งไว้ให้พวกเขาเลยแม้แต่เส้นขนสักเส้นเดียว วิธีการกวาดต้อนของล้ำค่าเช่นนี้ เรียกได้ว่าสูสีคู่คี่กับพวกเขาสองพี่น้องเลยทีเดียว
เมล็ดโพธิ์สองเม็ดในมือของเขา คือของสะสมก้นหีบชุดสุดท้ายของเขาแล้ว หากถูกแย่งชิงเอาไปอีกด้วย พวกเขาก็จะยากจนข้นแค้นจนแทบไม่มีอันใดติดตัวจริง ๆ
จุ่นถีร้องไห้ไป พลางก้มลงโขกศีรษะให้แก่หลิวชิงอย่างไม่หยุดหย่อน