เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64 จินฉานจื่อผู้น่าเศร้าสลด
น้ำเสียงของหลิวชิง เรียกได้ว่าได้สลักฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของจิตใจพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว
ต่อให้เวลาจะผ่านพ้นไปอีกนับพันล้านปี พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่มีทางลืมเลือนเสียงนี้ได้อย่างเด็ดขาด
เพราะบาดแผลทางใจที่หลิวชิงสร้างทิ้งไว้ให้แก่พวกเขานั้น มันช่างใหญ่หลวงเกินไปจริง ๆ
สิ้นเสียงคำพูดเพียงเสี้ยววินาที หลิวชิงก็พาฝูซีเหินทะยานมาปรากฏตัวขึ้นที่เบื้องหน้าของพวกเขา
หลิวชิงปรายตามองดูชุดนักพรตที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศและกำลังปลดปล่อยแสงแห่งของล้ำค่าออกมา บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นเมื่อจำได้ว่าของล้ำค่าชิ้นนี้คือสิ่งใด ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเจียอิ่นและจุ่นถีว่า “ในเมื่อของล้ำค่าชิ้นนี้มีวาสนากับข้า เช่นนั้นข้าก็ขอรับไปเลยก็แล้วกัน”
และยังไม่ทันที่เจียอิ่นและจุ่นถีจะได้อ้าปากพูดอันใด หลิวชิงก็ยื่นมือชี้นิ้วไปทางชุดนักพรตคราหนึ่ง แล้วเก็บรวบชุดนักพรตตัวนั้นเข้ามาไว้ในครอบครองโดยตรงทันที