เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ฝูซีผู้รู้แจ้งฉับพลัน
เมื่อหลิวชิงได้เห็นการกระทำอันแสนพิลึกพิลั่นยากจะเข้าใจของฝูซี ภายในใจของเขาก็รู้สึกพูดไม่ออกเป็นอย่างยิ่ง พละกำลังทางร่างกายเนื้อของตนเองมีมากน้อยเพียงใด ในใจไม่รู้ซึ้งถึงขีดจำกัดของตนเองบ้างเลยหรืออย่างไร วิธีการรับทัณฑ์สวรรค์อันแสนเท่ห์บาดใจไร้เทียมทานเช่นนั้นของข้า เป็นสิ่งที่คนอย่างท่านจะสามารถลอกเลียนแบบกันได้ง่าย ๆ หรือ?
เมื่อมองดูสภาพของฝูซีหลังจากถูกทัณฑ์อัสนีผ่าเสร็จ ที่กำลังแยกเขี้ยวยิงฟันสูดปากด้วยความเจ็บปวด ไม่หลงเหลือท่วงท่าสง่าราศีอันใดอีกต่อไป อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ขาดวิ่นเป็นริ้ว ๆ ร่างกายดำเมี่ยมไหม้เกรียมไปทั้งตัว แม้แต่เส้นผมก็ยังหงิกงอส่งกลิ่นเหม็นไหม้
“เอาเถิด ถือเสียว่าคำชมประโยคก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพูดออกมาก็แล้วกัน” เมื่อหลิวชิงเห็นสภาพเช่นนี้ของฝูซี เขาก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ