เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 จงเผชิญหน้ากับชีวิตด้วยรอยยิ้ม
นักพรตเจียอิ่นและนักพรตจุ่นถีถึงกับยืนเบิกตาค้างตะลึงงันไปในทันที เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมเล่นตามบทบาทสามัญสำนึกปกติเลยเล่า?
พวกเราน่าเวทนาสงสารถึงเพียงนี้แล้ว ซ้ำเจ้าก็ยังเผยสีหน้าที่ดูเห็นอกเห็นใจพวกเราเป็นอย่างยิ่งออกมาแล้วแท้ ๆ แต่เหตุใดสุดท้ายจึงยังคิดจะปล้นชิงของล้ำค่าชิ้นอื่นของพวกเราเพิ่มอีกเล่า?
นักพรตเจียอิ่นและนักพรตจุ่นถี เรียกได้ว่าอารมณ์ต้องเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงวนเวียนอยู่ระหว่างสรวงสวรรค์และขุมนรกตลอดเวลา จนทำให้สภาพจิตใจของพวกเขาทั้งสองคนเหนื่อยล้าแทบขาดใจ
ยามนี้นักพรตจุ่นถีมีสีหน้าอมทุกข์ราวกับมารดาเพิ่งจะสิ้นใจตายไปก็ไม่ปาน สีหน้าของเขานั้นดูย่ำแย่อัปลักษณ์จนถึงขีดสุด
ประคำโพธิ์ของเขาในยามนี้มีเมล็ดโพธิ์อยู่รวมกันเพียงหกเม็ด ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างยากลำบากกว่าจะควบแน่นออกมาได้ และเพิ่งจะฝืนหลอมสร้างให้กลายเป็นสมบัติวิญญาณก่อนกาลระดับสูงสุดได้สำเร็จหมาด ๆ