เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ซานชิงอยู่พร้อมหน้า
อสูรงูยักษ์ที่มีขนาดลำตัวยาวนับพันจั้ง มีปราณอสูรแผ่ซ่านออกมาอย่างหนาแน่น ทั้งยังมีตบะอยู่ในระดับเซียนทองคำไท่อี่ขั้นปลาย
“พวกเรามีลาภปากกันอีกแล้ว ประเดี๋ยวสังหารอสูรนกเพิ่มอีกสักตัว ก็จะได้เคี่ยวซุปมังกรหงส์หม้อใหญ่กันได้อีกแล้ว”
หลิวชิงจ้องมองอสูรงูขอบเขตเซียนทองคำไท่อี่ขั้นปลาย พลางหันไปเอ่ยกับฝูซีด้วยสีหน้าเปี่ยมความยินดี
ยามนี้ภูตอสูรขอบเขตเซียนทองคำไท่อี่ สำหรับเขาแล้วการจะสังหารพวกมันนั้นง่ายดายราวกับการหั่นแตงสับผักก็มิปาน
การที่อสูรงูตนนี้เป็นฝ่ายเดินทางมาหาเองถึงที่ จึงไม่ต่างอันใดกับการเอาวัตถุดิบอาหารมาส่งให้ถึงหน้าประตูบ้านเลยสักนิด
“อุตส่าห์เดินทางไกลนับพันลี้เพื่อเอาวัตถุดิบมาส่งให้ถึงที่ ข้าย่อมไม่จากไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องมอบสายฟ้าเทพโกลาหลให้เจ้าได้ลิ้มลองสักสองสามสายเสียก่อน” หลิวชิงอดไม่ได้ที่จะรำพึงขึ้นในใจ