กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 520 เทวะองค์สุดท้าย (บทอวสาน)
หลินเฉินลอยอยู่เหนือฟ้าทั้งเก้า ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เวลานี้ในดวงตาของเขาไร้ซึ่งสุขหรือทุกข์มานานแล้ว ตาซ้ายพร่างพรายดุจทางช้างเผือกที่เพิ่งถือกำเนิด ตาขวาคือหลุมดำที่ยุบตัวลง สงบนิ่งเป็นความเงียบงันมรณะ
เขาไม่อาจรับรู้ถึงขอบเขตของร่างกาย ราวกับตัวเขาเองคือเจตจำนงของจักรวาลแห่งนี้
เพียงต้องการ เขาก็เอื้อมมือไปเด็ดดวงดาราที่อยู่ห่างออกไปนับหมื่นล้านปีแสงได้
เขาก้มหน้ามองผืนแผ่นดินชางหลิงใต้เท้า
ที่นั่นกลายเป็นนรกบนดินของโลกมนุษย์ไปนานแล้ว
ร่างมหึมาของมหายุทธ์สูงสุดแห่งแดนมารใหญ่โตจนเต็มนภากว้างได้ กำลังปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างอย่างไร้ยำเกรง เพียงปราณมารที่รั่วไหลออกมาแต่ละสายก็หนักพอจะบดขยี้ขุนเขาสายน้ำนับหมื่นลี้
“ฮู่—”
ร่างของหลินเฉินไม่ขยับ แต่กลับข้ามพ้นแนวคิดเรื่องมิติไปแล้ว ปรากฏตัวตรงหน้าหลุมยักษ์แห่งแดนมารในพริบตา เผชิญหน้ากับมหายุทธ์สูงสุดผู้ผยองคับฟ้าผู้เป็นจอมมารแห่งแดนมาร