กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 508 กู้หนิงผู้คลุ้มคลั่ง
บรรพพฤกษาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังส่วนลึกของกลุ่มเมฆอัสนี น้ำเสียงแฝงความเคารพอยู่หลายส่วน “เดาถูกแล้ว มันคือตัวตนโบราณที่คอยผนึกแดนมารไว้ใต้นครอัสนี”
“ตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา มันเป็นแกนกลางของค่ายกลและไม่เคยก้าวออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว”
“หากครั้งนี้เผ่าเทพไม่ทำเกินไป จนทำให้กฎเกณฑ์ฟ้าดินพังทลาย มันคงไม่ปรากฏตัวออกมา”
หลินเฉินได้ยินแล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที
มิน่าล่ะ ตอนนั้นที่ดินแดนผนึก แม้กลิ่นอายจะเลือนราง แต่กลับทำให้เขารู้สึกหวาดผวาว่ามันมีพลังพอจะทำลายโลกได้
เพียงแต่การที่มีเซียนจุนยังมีชีวิตอยู่ก็ชวนให้ตกใจจริง ๆ
“แล้วคำสัญญาที่ขุนเขาเทพร่วงหล่นล่ะ?”
หลินเฉินถามต่อทันที เพราะนี่คือเรื่องสำคัญที่สุดในเวลานี้